‘DE WAKE VAN NEHALENNIA’
Ooit zijn de vrouwen in deze Nederlanden wijs en invloedrijk geweest.
Zij begeleidden de zielen, zij zorgden voor wind in de zeilen, zij hulden zich in weten, en kenden de ondoorgrondelijke wegen van het water. Zij werden geëerd en geliefd, hun lichaam was het voertuig voor de geest, zij waren overal en in het hier en nu tegelijk aanwezig. Sindsdien zijn ze ondermijnd en gezonken in zee, en wachten.……
Stichting Beweegreden wil via een DansTotaalTheater de vergeten historie en de verloren inwijdingen weer leven geven.
Deae Nehalennia staat er onder de kalkstenen votiefaltaren gevonden in de Schelde. Een stevige vrouw, vaak zittend op een bank of op een troon afgebeeld met een mand appels en een hond in een nis. Boven haar hoofd is het votiefaltaar vaak versierd met een sint-jakobsschelp, als teken van haar voorname positie. Soms staat zij en plaatst zij haar voet op een schip. Zij is een rijpe vrouw. Zij is de beschermvrouw van de zeelieden en handelaars die voor de jaartelling de overtocht naar Engeland maken.
‘Luctor et Emergo’: ik worstel en kom boven , Nehalennia komt boven water.
Na 1450 verschijnt er een nieuw wapen voor Zeeland als onderdeel van het wapen van Filips de Goede. Het wapen was doorsneden met boven de Hollandse leeuw en onder een aantal golven. In 1473 wordt de leeuw in de bovenste helft uitkomend, en in 1515 wordt de doorsnijdingslijn golvend. Het wapen is sindsdien niet meer gewijzigd. Na de afzwering van Filips II continueerden de Staten van Zeeland het wapen. De spreuk werd in 1602 toegevoegd. De spreuk was een vervolg op de vorige spreuk die door de provincie werd gebruikt: Domine Serva Nos Perimus (Heer redt ons, wij gaan ten onder) werd Luctor et Emergo (ik worstel en kom boven). In 1647 legde een storm in de duinen bij Domburg op Walcheren een aantal altaarstenen bloot, wat uiteindelijk resulteerde in de vondst van ruim 30 altaarstenen. Een groot deel van de stenen ging echter verloren tijdens een brand in de kerk van Domburg in 1848, waar de vondst was opgeslagen. Daar bij Domburg lag, langs een vaar-/handelsroute naar Engeland en Frankrijk, in de tweede/derde eeuw een tempel voor Nehalennia. Misschien is het oude Domburg het vroegere Walacria geweest. Walacria, waar Willibrord in het begin van de 8e eeuw preekte en 'afgodsbeelden' heeft verwoest. Misschien dat hier ook de beelden van Nehalennia onder 'vielen'? Later verdween het oude Domburg voorgoed in zee. 323 Jaar later, in 1970, haalde de visser K. Bout bij Colijnsplaat bij toeval een aantal fragmenten van twee altaren van de zeebodem. Bij een nadere zoekactie (met sleepnetten, waarbij de afstand die uiteindelijk afgelegd is zo'n 500 km bedroeg) werden er zo'n 240 beelden en votiefstenen, gewijd aan de Nehalennia, naar boven gehaald. Op een gegeven moment zijn deze tempels onder water geraakt. En misschien ook wel ons besef dat daar eens wijze priesteressen een godin aanbeden.
Neeltje Jan, het genezende licht bij de Helle, een oude Keltische Godin.
De Romeinen eerbiedigden vaak de plaatselijke godinnen. Zij richtten ook het Romeins Gallisch tempeltje op, dat pas weer gereconstrueerd is in Colijnsplaat (2006). Nehalennia is een plaatselijke godin. Men zegt dat zij plaatselijke kleding draagt. Waarschijnlijk was zij veel ouder dan de afbeeldingen, een Keltische/Gallische godin. Waarschijnlijk heette zij in de volksmond Neeltje Jan. Nog steeds draagt een zandplaat, Neeltje Jans, haar naam. Arnold Cornelissen heeft een prachtig onderzoek naar de taal en de oorsprong van de naam Nehallenia en Neeltje Jan beschreven in zijn boek. De s aan het eind betekent de plaats van Neeltje Jan. Veel plaatsnamen rondom de Noordzee (Noordzee=de Helle) helpen ons herinneren aan de oude Keltische naam Helle. Het licht van de zee is magisch. Juist daar was de tempel van Nehalennia, het ‘genezende licht’ bij de Helle.
Vrouw in nevelen gehuld in het collectieve bewustzijn.
Een Nederlandse godin aanbeden in de voorchristelijke tijd. Het is bijna ondenkbaar dat er een beschaving is geweest voordat de Romeinen hun kennis naar ons brachten. Op school leerden we over de barbaarse Germanen en Kelten. Wij werden gelukkig gered door de beschaving van de Romeinen en het christendom en door wat zij meebrachten. De edele Willibrord die de primitieve altaren stuksloeg en het kruis plaatste waar eens die heidense heiligdommen waren. Misschien wel die van Nehalennia. We moeten dankbaar zijn voor hun offer om ons tot het rechtschapen christendom te bekeren. Dat is het beeld wat in ons collectieve bewustzijn is blijven hangen. Deze rijke, religieuze, voorchristelijke periode is geheel uit ons collectieve bewustzijn gewist. Zelfs als er 300 votief altaren uit zee gevist worden van een Godin met de naam Nehalennia trekt dat niet de aandacht van de hedendaagse Hollander, Zeeuw of toerist. Zij blijft een beetje in de nevelen van ons onderbewustzijn verborgen. Het lijkt wel of we de oude religie van het vrouw-zijn willen negeren. Iets is misschien bedreigend voor de gevestigde samenleving. Bovendien zijn de heilige plaatsen momenteel de plekken waar kerken staan, we bezoeken nog steeds de heilige plaatsen van de oude Keltische en Germaanse beschavingen, we dienen nog steeds religie op deze sacrale plaatsen. We vieren nog steeds de oude feesten. De feesten en goden hebben nu alleen een christelijke naam gekregen. Daar waar eerst vrouwen geëerd werden voor hun inzichten, inwijdingen en bescherming, daar worden zij later veracht door hun onwetendheid en gevreesd voor hun verleiding of gezien als brenger van zonde. Waar eens een rijpe vrouw gehoord werd en aanbeden, wordt nu een jonge maagd met kind op een troon geplaatst. Voor alle vrouwen een onherkenbare positie. Niemand van ons is maagd čn moeder, een positie die ons een schuldbewustzijn geeft.
Terwijl nu veel vrouwen onderzoek doen naar matriarchale culturen, bijvoorbeeld in het Midden Oosten, en naar de positie van de vrouw in de voorchristelijke tradities, weten we vaak niet eens dat er in Nederland zelf godinnen vereerd zijn geweest.
De 300 vondsten van Nehalennia en de beschrijvingen van de altaren laten zien dat vrouwen voor de Romeinse tijd een belangrijke positie innamen. Zij ‘beheerden’ het religieus aspect, een belangrijke positie in de samenleving.
Over oorspronkelijke inwijdingen beschikbaar maken voor een nieuwe tijd.
Inwijding in overdragen.
Erfenis via de vrouwelijke lijn.
Ooit heb ik vernomen dat als de foetus in de baarmoeder zit, dat hij/zij dan op een gegeven moment terug reist in de tijd naar de oermoeder. Een esoterische veronderstelling, waarvan ik aanvoel dat die wellicht waarheid bevat, maar die wel gestaafd mag worden. Mr. Emoto, een Japanse wetenschapper, heeft watermoleculen in bevroren toestand gefotografeerd, en ontdekte dat water informatie draagt. Hij toont aan dat zuiver water mooie kristallen vormt. Water dat blootstaat aan klassieke muziek vormt een helder kristal, terwijl water dat ‘heavy metal’ muziek 'hoort' of verontreinigd water een chaotisch kristal vormt.
Terug naar de erfenis via de vrouwelijke lijn.
Nu is het frappant dat de eicel meer water bevat dan spermamoleculen. Vervolgens woont de foetus in de moeder en wordt gevoed via de placenta en later de sapstroom van de borstvoeding, die weer via de moeder loopt. Een kind krijgt zo voeding van de frequentie van de moeder. De eicellen worden aangemaakt terwijl het meisje nog in de baarmoeder zit van haar moeder. De eicel waaruit een kleindochter ontwikkelt is al aanwezig in de buik van oma. De eicel krijgt zo informatie via de twee voormoeders.
Mocht een van de voormoeders van het meisje liever geen kinderen baren, omdat zij bijvoorbeeld graag wil studeren of andere kwaliteiten wil ontwikkelen, of mocht dat wat ze zou kunnen doorgeven verstoort zijn door verontreiniging, woede of haat, dan kan het zijn dat drie generaties later het meisje besluit om geen kinderen te krijgen, of onvruchtbaar blijkt. Het besluit om deze vrouwelijke lijn niet te willen voortzetten kan dus al generaties voor haar hebben plaatsgevonden en zo onbewust doorgegeven zijn via het water.
Vrouwen aan het eind van de vrouwelijke lijn, de inspirerende lichtwerkers.
Nu zijn er veel vrouwen die bewust of onbewust geen dochters hebben gekregen. De vrouwenlijn die tot dan toe nimmer is onderbroken eindigt. Alle vrouwen die op aarde zijn hebben een moeder gehad, die weer een moeder gehad hebben etc., helemaal terug naar de eerste van deze stamboom, een mysterieuze lange lijn waarlangs informatie generatie op generatie is doorgegeven. Allen hebben voortgebouwd met dezelfde drijfveren als al die vrouwen voor hen. Ben je nu aan het einde van deze oeroude lijn, dan vraagt dat van de vrouw niet om over te dragen via water, maar meer via licht. Zoals de blaadjes aan het einde van de boom meer licht ontvangen dan de blaadjes in het midden, zo ontvangen deze vrouwen stimulans om te transformeren, en om dat wat ze kunnen overdragen op een nieuwe frisse wijze te doen. Vrouwen met alleen zonen, of vrouwen zonder kinderen, zijn zich vaak zeer bewust van deze positie en ontwikkelen zich tot bijzondere wijze vrouwen, of wanneer zij deze potente brandende plek niet kunnen verwerken kunnen ze daarentegen verzuren of verbitteren. Vooral deze vrouwen zijn vaak een inspiratie voor hun omgeving. Zij zetten zich volkomen in om zuiver, schoon en helder dat over te dragen waarin zij zich bekwaamd hebben. Nehalennia, het genezende licht bij het water, vertelt deze vrouwen om hun eerzame taak te dragen en lichtbrengers te worden.
Voorouders vergeven, respecteren en eren.
In veel culturen worden de doden begraven en geëerd. De beenderen van de voorouders worden bij voorkeur dicht bij het huis door hun nazaten bewaard. Beenderen bestaan uit kalk, kalk (ook schelpen) staat bekend om zijn draagkracht van energieën. Relikwieën zijn heilige beenderen die nog iets van de kwaliteiten van de persoon bewaren en helpen herinneren. Zo kan kennis van generatie op generatie overgedragen worden. Wij bergen de doden goed op, zullen niet feestvieren op de graven van de voorouders en stemmen ons ook niet af op de kennis van de voorouders. Het is vervangen door de kennis van de wetenschap en universiteiten, van boeken of internet, allemaal van buitenaf naar ons toekomend. Maar dat wat opgeslagen ligt in de beenderen erkennen we niet, alsof we het wiel opnieuw mogen uitvinden.
